पिंपरी चिंचवड एज्युकेशन ट्रस्ट चे

पिंपरी चिंचवड अभियांत्रिकी महाविद्यालय

  • NBA मान्यताप्राप्त महाविद्यालय
  • "A ग्रेड " सह NAAC मान्यता
  • सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठ (SPPU), पुणे यांच्याशी कायमस्वरूपी संलग्न एक स्वायत्त(Autonomous) महाविदयालय
  • ISO 9001: 2015 प्रमाणित संस्था
  • अखिल भारतीय तंत्रशिक्षण परिषद (AICTE), नवी दिल्ली, महाराष्ट्र राज्य सरकार , DTE, मुंबई द्वारा मंजूर
Spotlight
                         

लेख


आयुष्याचा किंवा दैनंदिन जीवनाचा एक क्रम असतो , याच क्रमाला आपण "रुटीन" असे म्हणतो. उद्या सकाळी उठून काय करणार आहे आहे तर मी ऑफिसला जाणार आहे त्याच्या नंतर मी दिवसभर ऑफिसमध्ये काम करणार, संध्याकाळी घरी येणार,घरी आल्यावर मी माझ्या कुटुंबासोबत वेळ घालवणार किंवा बराच वेळ मोबाईलमध्ये डोकं घालून बसणार. रात्री जेव्हा निद्रादेवी प्रसन्न होईल त्या वेळी झोपणार. सकाळी उठून पुन्हा तोच क्रम. हेच रुटीन बराच काळ चालत राहिले कि मग त्याचा कंटाळा येतो. आपल्याला कुठल्याच गोष्टीत रस वाटत नाही.गोष्टींचा कंटाळा येतो. आयुष्यात एक्सायटिंग असे काही रहात नाही आणि त्यामुळे मग आपली मानसिक स्थिती खराब होत जाते. आयुष्य निरस होत जाते.

मग यावर उपाय काय??? तर आपणच स्वतःला वेगवेगळ्या गोष्टींमध्ये गुंतवायचे. वेगवेगळी आणि नवीन आव्हाने स्वीकारायची, यामुळे आपले जीवन रुटीन राहता त्यात एक नेहमीच एक unknown पार्ट /uncertainty राहते.माझा जीवन असे एक्साइटेड बनवण्याचा नेहमीच प्रयत्न असतो. त्यासाठी दैनंदिन कामकाजा व्यतिरिक्त मी इतरही गोष्टी करतो जसे की मैदानावर खेळणे,व्यायाम, ट्रेकिंग, रॉक क्लिंबिंग, वेगवेगळी ठिकाणं शोधणे, ती फिरणे,वेगवेगळ्या देशांची नाणी गोळा करणे,लोकांशी मैत्री करणे.

असंच वेगळं काहीतरी करण्याची ही वृत्ती मला घेऊन गेली आयर्न मॅन स्पर्धेकडे. या स्पर्धेत तसा भारतीयांचा सहभाग कमी, परंतु परदेशात या स्पर्धेचे फॅड जबरदस्त आहे. साठीच्या घरातील तरुण , तीन अपत्य असणारी आई आणि अगदी अपंग व्यक्तीसुद्धा या स्पर्धेत सहभागी होत असतात. सुरुवातीला जेव्हा या स्पर्धेचे स्वरूप मी ऐकले त्यावेळी मला वाटले " ये अपने बस का काम नही है बॉस ". त्याचे कारणही तसेच होते म्हणा. ही स्पर्धा पूर्ण करायची म्हणजे 1.9km पोहायचे त्यानंतर 90 किलोमीटर सायकल चालवायची आणि त्यानंतर लगेच 21 किलोमीटर धावायचे. अगदी तुमच्यासारखेच " हे असे कुणीतरी वेडाच करू शकतो " याच मतावर मीही ठाम होतो. परंतु ही स्पर्धा पूर्ण केलेल्या माझ्या संदीप पाटील नावाच्या मित्राने मला समजावले की ही स्पर्धा तू ही पूर्ण करू शकतोस फक्त गरज आहे ती सरावाची. हे ऐकून मी त्याला म्हणालो "अरे सायकलिंग आणि रनिंग मी रडतखडत पूर्ण करेनही पण स्विमिंगच काय? इथे थोडं पोहलं की जगातला ऑक्सिजन संपतोय की काय या भीतीने जसा श्वास घेऊ तशी अवस्था होते. मग तिथे दोन किलो मीटर कसे जमेल मला?". यावर तो म्हणाला "अरे मी ज्यावेळी सराव सुरू केला होता त्यावेळी मला तर पोहताही येत नव्हतं. तुला निदान पोहता तरी येते. तू कर सुरु होईल सगळं बरोबर". आता हे त्याने खरे सांगितले की मला धीर देण्यासाठी पुडी सोडली हे देवच जाणे, पण त्याच्या या एका वाक्यावर विश्वास ठेवून मी या स्पर्धेची तयारी सुरू केली.

Read More

"ते आठ तास बारा मिनिट"
प्रा आनंद बिराजदार